காயத்ரி ஜபம்

இடக்கண் திறந்து இறந்த காலம் நோக்கி
இயம்புவன் அவளை நினைவாய் நினைத்து

வலக்கண் திறந்து வாழும் காலம் நோக்கி
வணங்குவன் அவளை அறிவாய் அறிந்து

நடுக்கண் திறந்து நாளை நோக்கி
நாடுவன் அவளை கற்பனை அமைத்து

முக்கண் திறந்து முடிவில்லாக் காலத்திணைந்த
மூவுலகும் கண்டு துதிப்பேன் அவளை சக்திஎனப் பாடி

முக்கண் மூடி மனத்தேயொன்றி முக்காலம் மறைந்து
எக்காலமும் ஏற்றுவன் அவளை நான் எனும் பெயரால்

In English - http://agnibarathi.blogspot.in/2013/08/gayatri-japam.html

செய்க வினை

செய்க விணை செய்க விணை செய்க விணை செய்கவே - என்றும்
தோய்வின்றி சோர்வின்றி துயர் நீங்க துணிவோடு தவமாக (செய்க)

பொய்யுரையோம் புறம் பேசோம் பயமழிப்போம் விணை செய்தால்
உய்வடைவோம் உயர்வடைவோம் உயிர் வாழ்வோம் எனவே என்றும் (செய்க)

விணையல்லால் இங்கு நமக்கோர் வழியில்லை வாழ்வில்லை
விணை செய்தால் நமக்கென்றும் வலியில்லை சாவில்லை நமக்குத்
துணை நாமே நம் விணையே அவளுரைக்கும் நல்விணையே எனவே
திணையே ஆனாலும் துயர்  நீங்க  துணிவோடு தவமாக (செய்க)

தவமாகும் செய்த வினை தாயவள் துணையிருந்து தவத்திற்கு
வரம் தருவாள் வழியுரைப்பாள் விணை தீர்ப்பாள் வளம் செய்வாள்
அறத்தொடு அன்பும் அழகும் அகத்தே கொண்டு அயராது விணை செய்தால்
அவள் அருள் புரிவாள் அகத்திருப்பாள் அணைத்திருப்பாள் எனவே (செய்க)

கல்யாணி

In plain text

யாம் யார் ஏன் வந்தோம் எங்கு செல்வோம் என்பதறியா

யாம் யாமே வந்து விட்டோம் செல்லவும் செய்வோம்
என உரைத்து ஓம் இஃதே வழி  இஃதே என உணர்வாயா

யாம் படைத்த மகனே எனைப் படைக்கும் படைப்பே
பேறு பெற்றிட்ட பரசிவக்குளத்தில் மூழ்கி உரைப்பாயா

யாம் இஃதே ஏற்றும் ஓம் இஃதே யாம் இஃதே ஏற்றும் ஓம் இஃதே

யாம்

ஓம்

பி.கு: 

1. கவிதையை செப்பனே வரைந்திட பல முயற்சி மேற்கொண்டு கை வலிக்க எழுதிய வைதேஹிக்கு பல நன்றிகள்!

2. கவிதையின் தலைப்பு "கல்யாணி" என அமையும் காரணம் அறிய படிக்க https://en.wikipedia.org/wiki/Temple_tank

பித்தன் (பட்டன்) கதை

திருக்கடவூரில் சுப்ரமணியம் என்றொரு பித்துப் பிடித்த அந்தணன் வாழ்ந்து வந்தான்.

அவனுக்கு பெரும்பாலும்,

கண் காணாது.
செவி கேளாது.
வாய் பேசாது.

எப்பொழுதும்,

நா சுவைக்காது.
நரம்பு உணராது.

இப்படியிருந்த இந்த அந்தணனை

எள்ளுதலும்
நகையாடுதுலம்
கேலி பேசுதலும்

ஊர் வழக்கு.

இது எதுவும் அறியாத அவன்

நாளும்
பொழுதும்
காலமும்

மறந்து

நிலத்திலும்
நீரிலும்
நெருப்பிலும்

ஒரு பொருள் மட்டுமே அறிந்திருந்தான்.

ஒரு பொருள் மட்டுமே அறிந்திருந்தான், அதனால் அதனை மட்டும் கண்டிருந்தான்.

ஒரு பொருள் மட்டுமே கண்டிருந்தான் அதனால் அதனை அவன் விண்டாதிருந்தான்.

அவ்வண்ணம் கண்டும் கண்டதை விண்டிலாதும் இருந்த அப்பித்தனை

மராத்த  மன்னர்,
தஞ்சை கொண்ட தரணியரசர்,
வீர சிவாஜி வழி வந்த வீர வேந்தர்,
கலை வளர்த்த காவலர்,
நூலகம் தந்த நாவலர்,
பகைவர் அஞ்சும் பகலவர்

காண நேர்ந்த்தது. பித்தன் என பலரும் ஏசும் இம்மனிதன் பயமின்றித் தன வழியே  இருத்தல் கண்டு,

"யார் இவன்? எவறிவார்? எவருரைப்பார்?"

என வினவ, கூடியிருந்த மக்காள்,

பித்தன்
பெருமான்
புலவன்
பக்தன்

என் பல கூறினர். குழம்பிய மன்னன், பித்தனிடமே,

"யார் நீர்?", என வினவினார்.

.
.
.

மீண்டும், "பெயர் என்ன?" என் வினவினார்.

.
.
.

பின்னரும், "ஏதும் அறிவீரோ?" என்றும் வினவினார்.

.
.
.

கடைசியில், "இன்று திதி யாது?" என்று வினவினார்.

அது வரை,

கண்டும்
கேட்டும்
பேசியும்

இராத பித்தன்

கண்டான்.
கேட்டான்.

'முழுமதியோன்றே! முழுமதியோன்றே! முழுமதியோன்றே!' என்று பேசினான்.

'இருட்டில் நிலவினைக் கண்டீரோ. பித்தன் தாம் போலும். முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக' என்று  நகைத்து மன்னன் நகர்ந்தான்.


அது வரை,

கண்டும்
கேட்டும்
பேசியும்

இராத பித்தனுக்கு,

கண்டதும்
கேட்டதும்
பேசியதும்

பொய் எனத் தோன்றவில்லை. வாள் கையில் ஏந்தி, அன்னை முன் சென்று

"முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக"
"முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக"
"முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக"

என இடையறாது மனதிற் துதித்தான்.

துதியினூடே பித்தம் சித்தத்திலேறி பாட்டு பலவும் படித்தான்.

பாட்டினூடே பரசக்தியவள் அவன் முன்னே தோன்றினாள்.

"முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக"
"முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக"
"முழுமதியின்றேல் உம் முகமதி கொய்து நிலவு  செய்வீராக"

என்று சொன்னவன்,

"முழுமதி கண்டேன்! முகமதி கண்டேன்!"
"முழுமதி கண்டேன்! முகமதி கண்டேன்!"
"முழுமதி கண்டேன்! முகமதி கண்டேன்!"

எனக் கூவினான்.

அதன் பின்னர் அவன் பிதற்றிய பாடலைப் புகழ்ந்தனர் பலர்.
அவன் பாடிய அன்னையைப் புகழ்ந்தனர் பலர்.
அவனை ஏசிய மன்னனை ஏசினர் சிலர்.

நிலவு வந்ததா? அம்மாவாசை இரவு பௌர்ணமி ஆனதா? பித்தன் கூற்றை பராசக்தி பலிக்கக் செய்தாளா?

பராசக்தியைக் கண்ட பின் பித்தனுக்கே அதில் அக்கறை இல்லை.

நமக்கேன்?

பாட்டின் புகழ்

வையத்து மாந்தர்காள் கேளீர்
வையத்தில் உண்டு வாழ வைக்கும் அமுதமொன்று!

சிந்தைதனை மத்தாக்கி ஆசைக் கடலிடை
சித்தமதை அரவமாய்க் கட்டி
இன்பமோர் புறம் துன்பமோர் புறம் பற்றி
பற்றற்ற அகத்தினிலே பரமனையிருத்தி

பல காலம் இழுத்தோர் வேள்வி செய்தால்...

விடம் தோன்றும்! ஆலகால விடம் தோன்றும்!
மிடிமையும் அச்சமும் சோர்வும் கவலையும் கலந்த
விடம் தோன்றும்! ஆலகால விடம் தோன்றும்!

அதனை

அப்படியே அருந்தி அகத்திலே இருத்தி
அமைதியாய் பொருத்தி அசையாது கொண்டால்

அமுதம் தோன்றும்! ஆம்! ஆம்!
அமுதம் தோன்றுமே! ஆகா!
அது நித்தம் தோன்றுமே!
இங்கும் அங்கும் தோன்றுமே!
அமுதம்
இன்றும் என்றும் தோன்றுமே!

அமுதத் தமிழ் கவிதையது ஆசைக் கடல் அடியிருந்து
அழகாய் அறிவாய் இசையாய் சொல்லாய் பொருளாய்
கருத்தென்னும் கலசத்திலே காதலென்னும் கன்னியவள் ஏந்தி வர

அமுதமது  தோன்றுமே!
பாட்டென்னும் அமுதமது தோன்றுமே!
நாம் பழுதின்றி பருகிடப பல்சுவைப்
பாட்டென்னும் அமுதமது

அரியவன் அன்னையாய் அன்னையே அப்பனாய்
அழகென்னும் மோகினியாய் நமக்கு மட்டுமே
பகிர்ந்துப் பருகிடத் தர
பராசக்தியவளைக் கண்டப் பரவசமாய்
பாட்டெனும் அமுதமது பழுதின்றித் தோன்றுமே!

அதனைப் பருகி பருகி
பரவசமாகி
சொல்லிழந்து
பொருளிழந்து
அறிவிழ ந்து
கருத்திழந்து
சித்தமிழந்து
தன்னையே தானிழந்து
கண் திறந்து பார்த்தால் எல்லாம்

ரசம்! ரசம்! ரசம்!

திண்ணம்

அன்றொரு நாள் இளமைத் தீயில்
சுட்டெரித்தேன் பற்பல வாச மலர்களை

மல்லிகைக் காதல்
செம்பருத்தி மோகம்
தாமரை அறிவு

இன்று வயது கூடுகிறது
எழுத்தாணி முனையில்
பழஞ் சாத்திரத்தின் பனையோலைகள்
எரிந்து சாம்பலாகின்றன

எது எப்படியோ
எரித்தல் திண்ணம்
எரிவதும் திண்ணம்

In English - http://agnibarathi.blogspot.in/2013/01/destiny.html

வரம் தாரும்

பிறக்கும் வரம் தாரும் பெம்மானே - மீண்டும்
பிறக்கும் வரம் தாரும்

இறப்பும் இனிமையே நீர் படைத்த உலகில்
சிறப்பும் செல்வமும் சுடர் தரும் கதிரும்
துறவும் துயிலும் துன்பமும் துயரும்
பரவும் நின் படைப்பில் மீண்டும் (பிறக்கும் வரம்...)

நெல் நட்டு நல்லரிசி பயிர் செய்யும் உழவனாய்
சொல் நட்டு சுடரோடு விளையாடும் புலவனாய்
தொல்  கடலில் துணிந்தோடி திரிவியம் தேடு வணிகனாய்
அல்லலும் அமைதியும் அமுதென பலவாறு அள்ளிக் குடிக்க (பிறக்கும் வரம்...)

முக்தியொன்றும் தேவையில்லை முக்தியொன்றும் தேவையில்லை
சித்ததிற்கொர் விருந்தாம் சாகா மருந்தாம் வாழ்விதனில் பரா
சக்தியவளும் தேவையில்லை செந்தமிழ்ப் பாட்டதனின்
தித்திப்பே போதும் பாடல் செய் புலவன் பெயர் தேவையில்லை

எனவே

பிறக்கும் வரம் தாரும் பெம்மானே - மீண்டும்
பிறக்கும் வரம் தாரும்

மணம்

இரவென்னும் மங்கைக்கோர் வாசமுண்டு - அவள்
கரம்பற்றி கட்டியிழுத்து முகர்ந்து பார்த்தால்
தெரியும் அது மௌனமென்று

In English

புட்ட கவி

நீர் ஒன்றும் பெரிய கவியல்ல குவெம்பு அவரே

சீர் துங்கை நதியோட சிட்டுக் குருவி விளையாட

கார் மேகம் கானகத்தே கதை பேசி களியாடும்

குப்பள்ளி தனில் பிறந்தால்

நான் கூட நயமாய்த் தான் கவி படைப்பேன்.

In English

மூன்று அக ஹைக்கூகள்

திணை - முல்லை

துறை - பிரிவின்கண் வருந்தி அது குறித்து மறைவாக தலைவி தலைவனுக்கு கூறியது

காத்திருப்பேன் காலமுண்டு
இவ்வந்தியில் துணைவர் மூன்று
கார்மேகம் கருமுல்லை கொஞ்சம் தனிமை

திணை - குறிஞ்சி

துறை - புணர்தல் வேண்டி பலமுறை நாடிய தலைவனிடம் தலைவியின் பதிலை தோழி கூறியது

கார்மேகம் தழுவும் கொல்லிமலை தனிலே
காரிருள் பொழியும் குளிரருவி அருகே
குறிஞ்சிப் பூ பறிக்கக் சென்றாள்

திணை - பாலை

துறை - பணி முடிந்து மனை திரும்பும் தலைவன் வழியின் இயல்பு கண்டு வருந்தி தலைவிக்கு அனுப்பிய சிற்றோலை

மரமில்லா நெடுஞ்சாலை
மனமெல்லாம் வெறும் சோலை
எரும்பான நான் பிழைத்தால் மனை சேர்வேன்

விளக்கம் இங்கே

கறை

மஞ்சம் மீது மழையெனப் பொழிந்து
கொஞ்சும் இரவொடு கலவிகே கலந்த
நெஞ்சம் நெகிழ்ந்த நெடுவானத் துகில் மேல்
மஞ்சள் கறையாய் மருவினன் கதிரோன்

English

இராவண மகாத்மியம்

நோக்கின் எத்துனை அழகிந்த இராவணன்
ஆர்க்கும் அலைகடல் சுழிலங்கையின் காவலன்

பொன்மகுடமது பகலவன் என பொழிதல் காண்
தண்மேகமெனத் தான் கருத்த முகம் மீது
பொன்மகுடமது பகலவன் என பொழிதல் காண்
மின் எனப் புன்னகை காண் நகைத்தால் பேரிடி கேள்

மின் எனப் புன்னகை காண் நகைத்தால் பேரிடி கேள்
திண் எனத் தினவெடுத்த தோள்மலை மேல் உருண்டோடும்
மின் எனப் புன்னகை காண் நகைத்தால் பேரிடி கேள்
திண் எனத் தினவெடுத்த தோள்மலை ஈரிமயம் காண்

பொருமிப் பொங்கி பின் விழுந்தெழும் பேரலை பார்
இரும்பெனும் நெஞ்சில் ஈராயிரம் எண்ணமாய் வண்ணமாய்
அருமைப் பொன் மகுடத்தால் அருநீர் பருகும் மேகத்திற்கு நீர் தரப்
பொருமிப் பொங்கி பின் விழுந்தெழும் பேரலை பார்

பச்சைப் பட்டுடை போர்த்திய இடை என்ன வளமோ
இச்சையோடு அசைந்தாடும் இளநெல்லைப் போலே
இச்சையோடிவன் கருமுகம் பொழியும் எழில் மழையருந்தி
இச்சையோடு அசைந்தாடும் இடை என்ன வளமோ

வெள்ளி மின்னும் வாள் வெட்டுவதைக் காண்
துள்ளியோடும் நதியாய் தாவி எங்கும் இடை தனிலே
அள்ளித் தெளித்த நெல்லாய் ஆழகுப் பட்டாடை தனை
வெள்ளி மின்னும் வாள் வெட்டுவதைக் காண்

உண்மையுரைப்போம் வெரூ*உம் மானிடன் அல்ல இவன்
மன்னுயிர் புரக்கும் மாலயன் இவன்
பண்டிதர் படிக்கும் புருஷசுக்தம் அதனின்று வந்த
மன்னுயிர் புரக்கும் மாலயன் இவன்

சொல்லும் இவ்வுலகில் சுடர் தரும் சூரியன் இவன்
புல்லும் பனிமலையும் ஒருங்கே போற்றும் புரவலனிவன்
வல்லுயிர் உலகே வடிவான இவன் எதிர் வெறும்
வில்லுடை வேடுவன் தான் இந்த இராமன்

* - Must be the elongated form of வல்லின று. But Google transliterate does not recognize it for some reason. பொறுத்தருள்க.

In English

இறைவன் எனக்கோர் ஈசல்

I shall die again and again to know that life is inexhaustible. - Stray flowers, Tagore.

இறைவன் எனக்கோர் ஈசல்.
எல்லாம் வல்ல
இறைவன் எனக்கோர் ஈசல்.

எல்லாம் வல்ல இறைவன்
எனக்கு,

ஒரு நொடி பிறந்து
ஒளியிடம் பறந்து
மறு நொடி இறந்து
மறுபடி பிறக்கும்

ஈசல்.


எல்லாம் வல்ல இறைவன்
என் தலையில்

ஒரு நொடி பிறந்து
பாட்டாய் மலர்ந்து
மறு நொடி மறந்து
மறுபடி பிறக்கும்

ஈசல்.

எல்லாம் வல்ல இறைவன்

மீண்டும் மிண்டும்
ஒரு நொடி பிறந்து
ஒரு நொடி படர்ந்து
மறு நொடி இறந்து
பிறப்பைக் கடந்து
இறப்பை உணர்ந்து
ஒளியைக் கலந்த

ஈசல்.


எல்லாம் வல்ல
இறைவன் எனக்கோர் ஈசல்.


இறைவன் எனக்கோர் ஈசல்.

வெற்றி மந்திரம்

ஓம்!

அறிவென்பது முதலே அதுவிருந்தால்

அணுவும் அண்டம்

இன்றேல்

அண்டமும் அமைதி

எனில்,

முதலில்,

அறிவது அறிக! அறிந்தபின்

அறிந்தவற்றில் தெளிவது தெளிக

தெளிந்தபின் தெளிந்தவற்றில்

குறிப்பது குறிக

குறித்தப் பின் குறித்தவற்றில்

குறையின்றி அனைத்தும் துணிக

துணிந்தபின் துணிந்தவற்றில்

முடிவது முடிக

முடிந்தபின் முடிந்தது மிஞ்சியது

எல்லாமே ஒளி

ஒளியினில் ஒன்றி

அனைத்தும் அழித்து

இருட்டில் இறந்து

இறப்பில் துயின்று

துயிலில் எழுந்து

தீறா இருளில்

தீயாய்த் தோன்றி

தாயானவளை நினைந்து

மீண்டும்...

அறிவது அறிக!

மரணம்

பாட்டி பிணமாய்க் கிடக்கிறாள், பெட்டியில்.

பெரிதாய் துக்கம் ஒன்றுமில்லை.

முதிர்ந்த கனி, மரத்தை விட்டது.

சற்றே சிந்தித்தால்...

பெட்டியில் பிணமாய்க் கிடப்பது பாட்டியல்ல

வெறும் பிணம்.

பிணத்தை விடுக.

சுற்றும் மக்கள்.

பாட்டியின் மக்கள்,

மக்களின் மக்கள்,

யார் யாரோ பெற்ற மக்கள்.

பாட்டி பிணமாய்க் கிடக்கிறாள், பெட்டியில்

பக்கத்தில்

பேசிக் கொண்டு சிலர்

பேப்பர் படித்துக் கொண்டு சிலர்

சிரித்துக் கொண்டு சிலர்

அழுது கொண்டு பலர்

போன தீபாவளிப் புடவை பற்றி

பேசிக் கொண்டு சிலர்

இந்தத் தீபாவளி புதுப் படத்தைப் பற்றி

பேப்பர் படித்துக் கொண்டு சிலர்

நக்கல் நையாண்டி கருத்து மாற்றியபடி

சிரித்துக் கொண்டு சிலர்

'பொண்ணு மாட்டுப் பொண்ணு எல்லாம்

தலையை விரிச்கிகொங்கோ'

என்று ஐயர் சொன்னவுடன்

அழுது கொண்டு பலர்

நீட்டிய கால் தொட பெண்களுக்குள் போட்டி

கையில் காசு கொடுத்துத் தேய்தேடுக்க ஆண்களுக்குள் போட்டி

நெய்பந்தம் பிடிக்க பேரன்களுக்குள் போட்டி

நேற்று வரை

'பாட்டிய கூட்டிண்டு போங்கோ'

என்று சொன்ன மருமகள்

இன்று 'காட்டுக்கு எடுத்துண்டு போங்கோ' என்கிறாள்.

சொல்லி விட்டுக் வராத கண்ணீர் வரவழைத்து அழுகிறாள்.

சொல்லில் உள்ள தெளிவு, செயலில் இல்லையே அம்மா!

காட்டிற்குப் போகிறோம்.

சட்டி உடைத்து சடங்கு செய்து

சாத்திரம் சாவின் உண்மை தெளிய வைக்கிறது.

உண்மையை வார்த்தையில் புதைத்து

விக்கி விக்கி அழுகிறார்கள்.

மார்க்கண்டேயனுக்கு அருள் புரிகிறான் காலந்தகன்

கஜேந்திரனுக்கு மோட்சம் தருகிறான் நாராணன்

மேலே சுவற்றில், சித்திரத்தில்,

மார்க்கண்டேயனுக்கு அருள் புரிகிறான் காலந்தகன்

கஜேந்திரனுக்கு மோட்சம் தருகிறான் நாராணன்

சுற்றிலும் கீதை -

'உடம்புக்கு சட்டை, உயிர்க்கு உடம்பு'

என்று உன்னதம் உரைத்த கீதை.

கீழே, கணினியின் கருணையில்

பாட்டிக்கு வைகுண்டம் தருகிறான் அக்னிதேவன்.

எல்லோரும் அழுகிறார்கள்

சிவனைப் பார்த்து, அரியையும் பார்த்து

கீதை படித்து, போதித்து

தினமும் வேதாந்தம் பழகி

யாகம் செய்து விரதம் நோற்று

வைராக்கியம் வளர்க்கும்

பிராமணர்கள் எல்லாம்

அழுகிறார்கள்.

வீட்டுக்கு வருகிறோம்.

தண்ணீர்க் குளியல்

பொங்கல் ஆகாரம்

கண்ணீர் எங்கே போயிற்று ஐயா?

சிரிப்பு, வம்பு, சண்டை

சாப்பாட்டில் உப்பு,

உடம்பில் சர்க்கரை,

கடையில் சேலை

எது குறைவு எது உசத்தி என்று விவாதம்

சின்னப் பெண் பெரியவர்களிடம் பாட்டுப் பாடி

பாராட்டு வாங்குகிறாள், நாளை

பெண் பார்க்கும் சடங்கிற்கு ஒத்திகை பார்க்கிறாள்.

இரவு வருகிறது

விவாதம்.

அச்சிறிய வீட்டில்,

அப்பொழுது முளைத்த

ஐந்தாறு சிறிய அரசியல் கட்சிகளுக்குள்

நாளை சடங்கு குறித்து விவாதம்.

சோற்று விவாதம்.

சாத்திரம் எல்லாம்,

சோற்றில் துவங்கி

சோற்றில் அடங்குகிறது.

ஓரத்தில் விளக்கு

மெதுவாய் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.

பாட்டி பிணமாய்க் கிடந்த இடத்தில்

ஓரத்தில் விளக்கு

மெதுவாய் இறந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு கேள்வி

செத்தது யார்?

பாட்டியா?

சாத்திரமா?

மனசாட்சியா?

மோகம்

தழுவித் தோளிரண்டும் திருகிடப் பற்றி
பழுத்த மாரிரண்டும் பாழெனப் போக
அழுத்தி அனலணைத்து அசையா மலையதை
கழுவெனக் கழுமிக் களித்தது மேகம்

கழு - கழுமரம். a stake to impale.
கழுமி - புணர்ந்து, இணைந்து, மயங்கி, மிகுத்து, திரண்டு

ஆங்கிலம்

அகம் களித்த கத்தினின்று

சகம் அளிக்கும் சக்தியே 

மகத்தினில் மனம் அடங்கி 

முகத்தில் தோன்றும் சோதியே 

புகபுகப் புவிகள் எங்கும் 

மிகுத்தெழுந்த மோகமே 

கணம் துளைத்து அனல் புகுத்து 

யுகம் படைக்கும் யோகமே 

அறத்தினோடு அழகும் சேர்த் 

திறந்திடாத இன்பமே

வெற்றிச் சங்கெடுத்து விண்முட்ட ஊதுவீர் 

பற்றென்னும் பண்டைப் பிசாசறுத்தோம் 

விட்டென்னைப் போயிற்று வல்லுயிர்ப் பேய் 

தொட்டென்னைத் தழுவியது தூய மெய்யழகு

பேய் கொன்றோம் பொய்க் கவலைப் பிணம் தின்னும்

நாய் கொன்றோம் நொந்த நான் கொன்றோம் 

தாய் கொன்றோம் தாய் குடத்துச் சேய் கொன்றோம் 

நோய் கொன்றோம் நமன் வென்றோம் காணீரோ

இறந்திடுவோம் என்றொரு மொழி இனியும் கூறாதீர் 

பிறந்திட்டோம் பயன் பெறுவோம் பார்தனிலே 

அறஞ் செய்வோம் ஆனந்தம் பல அடைவோம் 

உரமேற்றி உள்ளத்தே தீ வளர்ப்போம்

சோதி தனைச் சேர்த்தொரு காதல் செய்வோம் 

ஆதி அரன் நாமே அன்னை அவளே அன்பால் 

ஓதி ஒன்றாவோம் உடலழித்து உயிர் வளர்ப்போம் 

மேதினியெங்கும் மலர்ந்திட்டக் காண்போம்

அறிவும் அழகும் அமுதக் குடமும் அலகில்லாது

எரியும் எண்ணத் தெளிவும் எழில்மிகு நிலவும் 

புரியும் விணையெல்லாம் புண்ணியமாய்ப் பொழியும் 

விழி கொண்டு வாழ்வெல்லாம் வளம்பெறச் செய்வோம்

வேள்வித் தீயிது நம் வாழ்க்கை உயிரின் 

வாளெடுத்து விணையென்னும் நோயறுப்போம் 

கோளில்லை குணமில்லை குற்றமேதுமில்லை 

நீள்கின்ற நினைவெல்லாம் நித்திய சோதியே

உள்ளம் நிலவாகும் உயிரெல்லாம் ஒளிக்குன்றாம் 

அள்ளக் குறையாத அமுதம் விண்ணெங்கும் 

வெள்ள்த் திரளாக உணர்வெல்லாம் பொங்கிடுமே 

தெள்ளத் தெளிவாக தரணியெல்லாம் தெரிந்திடுமே

பொன் - முற்று பகுதி

அரவம் எழுந்தது மாணிக்கம் கக்கியது!
உள்ளத்தே செம்மை பிறந்தது!
மாலை மனதோடு இயைந்தது!

ஆகா!
இது ஞான வானிடை சுரக்கும் அமுத ஊற்று!
ஆகா!
இது உள்ளத்திற் பிறந்து உலகத்தே விரிந்த
கவியின் கற்பனை!
ஆகா!
இது படைப்புக் கோலத்தில் பராசக்தி இடும் செம்மண்!
ஆகா!
இது ஆகாயத்திடை கலக்கும் ஆலய மணியோசை!
ஆகா!
இது தவச் சிவன் மேல் அனங்கன் எய்த ஆனந்த பாணம்!

மாலையே! மதன வடிவே!
மோகனமாய்ச் சிரிக்கும் பொற்சிலையே!
கையிரண்டில் சேர்க்க முடியா புதையலே!
கண் மூடி உன்னைக் கலக்கிறேன்!
இனி
என் மனமெல்லாம்
பொன்! பொன்! பொன்!
ரசம்! ரசம்! ரசம்!

பொன் - பகுதி முன்று

தளையனைத்தும் உடைந்தது
தங்கம் தரணி மக்கள் முகமெங்கும் மலர்ந்தது
வினையும் பயனும் இன்பத்தே இணைந்தன
தென்றல் தேர் ஏறி வலம் வந்தாள்
கலகம் கலக்கம் குழப்பம் இல்லா
பரசிவக் குளத்தில்
பராசக்தி கல்லொன்று எறிந்தாள்
படைப்பு பிறந்தது

அழகுக் கடல் ஆசை அலையால்
ஆயிரம் முறை சிவன் நெஞ்சில் அறைந்தாள்
மீண்டும் மீண்டும் தோள் தழுவி
கலவி கற்று களித்தாள்

புள்ளெல்லாம் பயன் பெற்று
பிறவி நீங்கி
பொன்னம்பல கூட்டிற்கெய்தின
உலகெல்லாம் உய்வுற்று
காரணம் காரியம் கருத்தொன்றிலாத
இன்ப சோதியாய் மலர்ந்தது

உள்ளப் பாற்கடலில்
உறக்க நாக சயனத்தில்
உரைக்க முடியா சோதியவன்
அழகு
இன்பம்
ஆசை
என்னும் அலையோசையில்
மயங்கி
மன்மதக் கனவில் முழ்கி
காரணம் அழிந்த குருடனாய்
குறிக்கோள் கெட்ட செவிடனாய்
முயற்சியற்ற மூடனாய்
எம்முள் எரிந்தான்