வெற்றிச் சங்கெடுத்து விண்முட்ட ஊதுவீர் 

பற்றென்னும் பண்டைப் பிசாசறுத்தோம் 

விட்டென்னைப் போயிற்று வல்லுயிர்ப் பேய் 

தொட்டென்னைத் தழுவியது தூய மெய்யழகு

பேய் கொன்றோம் பொய்க் கவலைப் பிணம் தின்னும்

நாய் கொன்றோம் நொந்த நான் கொன்றோம் 

தாய் கொன்றோம் தாய் குடத்துச் சேய் கொன்றோம் 

நோய் கொன்றோம் நமன் வென்றோம் காணீரோ

இறந்திடுவோம் என்றொரு மொழி இனியும் கூறாதீர் 

பிறந்திட்டோம் பயன் பெறுவோம் பார்தனிலே 

அறஞ் செய்வோம் ஆனந்தம் பல அடைவோம் 

உரமேற்றி உள்ளத்தே தீ வளர்ப்போம்

சோதி தனைச் சேர்த்தொரு காதல் செய்வோம் 

ஆதி அரன் நாமே அன்னை அவளே அன்பால் 

ஓதி ஒன்றாவோம் உடலழித்து உயிர் வளர்ப்போம் 

மேதினியெங்கும் மலர்ந்திட்டக் காண்போம்

அறிவும் அழகும் அமுதக் குடமும் அலகில்லாது

எரியும் எண்ணத் தெளிவும் எழில்மிகு நிலவும் 

புரியும் விணையெல்லாம் புண்ணியமாய்ப் பொழியும் 

விழி கொண்டு வாழ்வெல்லாம் வளம்பெறச் செய்வோம்

வேள்வித் தீயிது நம் வாழ்க்கை உயிரின் 

வாளெடுத்து விணையென்னும் நோயறுப்போம் 

கோளில்லை குணமில்லை குற்றமேதுமில்லை 

நீள்கின்ற நினைவெல்லாம் நித்திய சோதியே

உள்ளம் நிலவாகும் உயிரெல்லாம் ஒளிக்குன்றாம் 

அள்ளக் குறையாத அமுதம் விண்ணெங்கும் 

வெள்ள்த் திரளாக உணர்வெல்லாம் பொங்கிடுமே 

தெள்ளத் தெளிவாக தரணியெல்லாம் தெரிந்திடுமே

பொன் - முற்று பகுதி

அரவம் எழுந்தது மாணிக்கம் கக்கியது!
உள்ளத்தே செம்மை பிறந்தது!
மாலை மனதோடு இயைந்தது!

ஆகா!
இது ஞான வானிடை சுரக்கும் அமுத ஊற்று!
ஆகா!
இது உள்ளத்திற் பிறந்து உலகத்தே விரிந்த
கவியின் கற்பனை!
ஆகா!
இது படைப்புக் கோலத்தில் பராசக்தி இடும் செம்மண்!
ஆகா!
இது ஆகாயத்திடை கலக்கும் ஆலய மணியோசை!
ஆகா!
இது தவச் சிவன் மேல் அனங்கன் எய்த ஆனந்த பாணம்!

மாலையே! மதன வடிவே!
மோகனமாய்ச் சிரிக்கும் பொற்சிலையே!
கையிரண்டில் சேர்க்க முடியா புதையலே!
கண் மூடி உன்னைக் கலக்கிறேன்!
இனி
என் மனமெல்லாம்
பொன்! பொன்! பொன்!
ரசம்! ரசம்! ரசம்!

பொன் - பகுதி முன்று

தளையனைத்தும் உடைந்தது
தங்கம் தரணி மக்கள் முகமெங்கும் மலர்ந்தது
வினையும் பயனும் இன்பத்தே இணைந்தன
தென்றல் தேர் ஏறி வலம் வந்தாள்
கலகம் கலக்கம் குழப்பம் இல்லா
பரசிவக் குளத்தில்
பராசக்தி கல்லொன்று எறிந்தாள்
படைப்பு பிறந்தது

அழகுக் கடல் ஆசை அலையால்
ஆயிரம் முறை சிவன் நெஞ்சில் அறைந்தாள்
மீண்டும் மீண்டும் தோள் தழுவி
கலவி கற்று களித்தாள்

புள்ளெல்லாம் பயன் பெற்று
பிறவி நீங்கி
பொன்னம்பல கூட்டிற்கெய்தின
உலகெல்லாம் உய்வுற்று
காரணம் காரியம் கருத்தொன்றிலாத
இன்ப சோதியாய் மலர்ந்தது

உள்ளப் பாற்கடலில்
உறக்க நாக சயனத்தில்
உரைக்க முடியா சோதியவன்
அழகு
இன்பம்
ஆசை
என்னும் அலையோசையில்
மயங்கி
மன்மதக் கனவில் முழ்கி
காரணம் அழிந்த குருடனாய்
குறிக்கோள் கெட்ட செவிடனாய்
முயற்சியற்ற மூடனாய்
எம்முள் எரிந்தான்

பொன் - பகுதி இரண்டு

விசும்பின் விளிம்பில்
உருண்டு
திரண்டு
விம்மி
களியாய் காதலாய் கரும்பாய்
வழியாய் வேட்கையாய் வேதனையாய்
வனப்பாய் அழகாய் உருவாய்
நின்ற அத்துளி
ஐயத்தே ஒரு நொடி ஊசல் கொண்டது
மறு நொடி மனம் தெளிந்தது

விடுக்கென்று பாசம் விட்டு
பந்தம் அற்று
துன்பம் கொன்று
ஆசை வென்று
காமம் கடந்து
விண்ணின் வெளியில் வெடித்துச் சிதறி
மாலை
எனும் மதன ரூபமாய் பிறந்த்ததே
அம்மாவோ!
அமுதம் எங்கும் வழிந்ததே!

பொன் - பகுதி ஒன்று

ஆகாயம்
வெட்ட வெளிக்கெல்லாம் வெளி நின்ற வேள்விக் களம்
அண்ணாந்து பார்த்தால் தெரியும் ஆனந்தப் பிரவாகம்
கண் முடிப் பார்த்தால் தெரியும் கற்பக விருட்சம்
மோனம் எனும் பாலை முடிவின்றிச் சுரக்கும் காமதேனுவின் மடி இழுக்கின்ற முச்சின் பிறப்பிடம்
அண்டத்தை ஒன்றிப் படரும் மதன மல்லிகைக் கொடி

இவ்வானில் இங்கே ஒரு முலையில்
முளைத்ததொரு தங்கத் துளி
பரமனவன் பட்டறையில்
பதமாய் உருக்கி பாவைச் சிலையாய் வடிக்க வைத்த
பசும் பொன் திரளில்
திமிரி ததும்பி தப்பிய துளி
மிதமான ஒளி
கண்ணை மயக்கும் கதகதப்பு
தனத்தின் வனப்பு
என
கன்னியாய் காட்டு தேவதையாய்
காமக் களஞ்சியமாய்த் தோன்றிய
கதிரின் துளி

பகல் என்னும் தந்தையின் கைபற்றி
பருவ வெறியோடு நிற்கும்
இரவுக் காதலனை நோக்கித்
தடுமாறி நிற்கும் துளி
பந்தமும் பாசமும் பற்றி
ஆசையும் களியும் கண்டு
அன்னலிற் தவிக்கும் மானிடத் துளி

கேள்வியின் நாயகியே

கண்மணியே காதலியே காத்திருக்கும் கவிக்குயிலே
கண்ணினிலே கேள்விதனை கூட்டி வைக்கும் காரிகையே
என்னைவிட்டு எங்கெய்தினாய் யாதியற்றினாய் என்று
கண்ணினிலே கேள்விதனை பூட்டி வைக்கும் பேரழகே

கேள்!

பொன்னமுதாய் பொழிந்திடும் ஓர் தனலைக் கண்டேன்
விண்ணதனைத் தழுவி நிற்கும் விருட்சம் கண்டேன்
எண்ணமெல்லாம் ஏற்றம் செய்யும் ஒளியக் கண்டேன்
கன்னமிரண்டும் சிவந்த வான் பெண்ணைக் கண்டேன்

கூட்டிற்கே விரைந்த்தோடும் சிட்டுக் குருவிகள்
கூட்டு சேர்ந்த்தே விளையாடும் சுட்டிச் சிறுமிகள்
தீட்டுகின்ற கதிரால் சிவந்த குட்டி அருவிகள்
காட்டுகின்ற மாலைப் பொழுதில் எல்லாம் கண்டேன்

விந்தை ஓராயிரம் வானில் கண்டேன்
சிந்தை சேர்ந்திடும் சத்தியம் கண்டேன்
முந்தைக் கவிஞன் மூத்த கம்பன் உவமை
இந்த மாலைப் பொழுதில் மலரக் கண்டேன்

காணுகின்ற பொருளிலெல்லாம் பெண்ணழகே என்னவளே
தோன்றுகின்ற காட்சியொன்றே என்றெண்ணித் தெளிந்த்தேன்
நாண்கின்ற வான்மகளை மீண்டும் கண்டேன்
தேனிறங்கும் நின்னழகை நாடி ஓடி வந்த்தேன்

இறுதி

துன்பத்திற்கு இறுதி இன்பமாம்
ஆசைக்கோர் இறுதி அன்பிலாம்
பண்பிற்கு இறுதியது பயனிலாம்
பாட்டிற்கு இறுதியது கூத்திலாம்

சொல்லிற்கு இறுதியே பொருளிலாம்
சாத்திரத்திற்கு இறுதி சமத்திலாம்
விள்ளற்கோர் இறுதி வாழ்க்கையாம்
வினைதனிற்கு இறுதி விடுதலையாம்

காதலிற்கு இறுதியெனில் கலத்தலில்
காலத்திற்கோர் இறுதியும் கலத்தலில்
சாதலிற்கு இறுதியெனில் சத்தியமே
சொல்வேன் எனக்கொரு இறுதியெனில் சக்தியே

காதல், இன்பம், ஒரு கவிதை

இன்பமாய் இனிமையாய் ஒரு மாலைப் பொழுது
தோட்டதிலமர்ந்து,
ஒவ்வொரு கனவாய்
ஒவ்வொரு கனவாய்
தென்றலிலே தோய்த்தெடுக்கும் மாலைப் பொழுது

அண்டமெல்லாம் ஆடிக் களித்து
ஒன்றான ஆனந்தமாய் அனந்தமாய் இன்பமாய்
வெடித்துச் சிதறி ஓடி, ஆடிப்பாடி, சிரித்துக் குலுங்கி
பூத்து, காய்த்து, பழுத்து பலவாய் பரந்து கூத்தடிக்க
ஓரிடத்தில் நானமர்ந்து ரசிக்கும் மாலைப் பொழுது.

ஆங்கே,

விளையாட்டில் சில பெண்கள்.
வயதும் வனப்பும் வளமையும் கூடி
வடிவாய் சில பெண்கள்குழந்தை மூன்று குமரி நான்கு என
விளையாட்டில் சில பெண்கள்

கண்கட்டி ஒரு விளையாட்டு
அதன் பின்,
நொண்டியாய் ஒரு விளையாட்டு
ஒருத்தி துரத்த மற்றோர் ஓட
பல பல விளையாட்டு.

சிரிப்பும் ச்ருங்காரமும்
கூத்தும் கைதட்டலும்
கோலாகலமாய் விளையாட்டு
கீகீ எனும் சிறுகுருவிகளைப் போல்பெருத்த ஆராவரத்துடன் விளையாட்டு
காணக் காண இன்பம் தரும் விளையாட்டு

இதைக் காண்கையில்,
கவிஞன் எனக்கோர் துணிவு
கற்பனை தரும் துணிவு
கண்மூடிக் கருத்தில் காணும் துணிவு

தோட்டத்திலேயோர் ஊர்வலம் கண்டோம்
மூன்று கன்னியர் முத்தாய் வரும்
ஊர்வலம் கண்டோம்
காதல் இன்பம் கவிதை என்னும்
மூன்று கன்னியர் முத்தாய் வரும்
ஊர்வலம் கண்டோம்

காதல் இன்பத்தின் தாய்
கவிதைக்கு இன்பம் தாய் அறிவு தந்தை
காதல் அசையாதது
காதல் அசைந்தால் இன்பம்
இன்பம் இயங்காதது
இன்பம் இயங்கினால் கவிதை
காதல் சக்தியாம்
இன்பம் சிவமாம்
இன்பம் சக்தியாம்
காதல் சிவமாம்
கவிதை முக்தியாம்

காதல் மலர்ந்தால் இன்பம்
இன்பம் கனிந்தால் கவிதை
காதல் உயிர் இன்பம் மூச்சு
கவிதை உணர்வு
உயிர் அசைந்தால் மூச்சு
மூச்சு இயங்கினால் உணர்வு

உயிர் பொருளற்றது
குறியொன்றுமில்லை உயிர்க்கு
உயிர் 'அது'வாகும்
உயிர் அதுவாயிருப்பது காதல்
காதல் குறியற்ற பொருளற்ற நிலை
காதல் கருவாகும்
உலக விளையாட்டின் மூலம் காதல்
ஒன்றானது காதல்

ஒன்று தன் பயன் துய்ப்பது இன்பம்
ஒன்று இரண்டாகி பின் மீண்டும்
ஒன்றாக விழைவது இன்பம்
உயிரின் குறி முச்சு
காதலின் குறி இன்பம்
வெளியிருக்கும் காற்று உள்சென்று
சக்தியாவது மூச்சு
வெளியிருக்கும் துன்பம் உள்சென்று
சக்தியாவது இன்பம்
காற்றே மூச்சாகும்
துன்பமே இன்பமாகும்
மூச்சுவிட மறந்தால் மரணம்
இன்பம் துய்க்க மறந்தால் மரணம்
மூச்சு உயிர் நிலையில் நிற்பது அமைதி
இன்பம் காதலில் நிற்பது சோதி

சோதி தரும் சுடரே கவிதை
ஒன்றும் இரண்டும் கலந்து களித்து காட்சியாகி
இச்சை தீர்ந்து இயங்குவது கவிதை
மூச்சு அறிவால் இயங்குவது கவிதை
இன்பத்தின் வழி வருவதே கவிதை
கவிதைக்கு என்றும் ஒரே தாய் - இன்பம்
மூச்சின் வெளிப்பாடு வாழ்வு
இன்பத்தின் வெளிப்பாடு கவிதை
வெளிப்படாத முச்சு விஷமாகும்
வெளிப்படாத இன்பம் விஷமாகும்
சீரோடு வரும் மூச்சு யோகம்
சீரோடு வரும் இன்பம் கவிதை

காதல் ஒளி இன்பம் சுடர் கவிதை விளக்கு
காதல் ஆதாரம் இன்பம் இசை கவிதை பாட்டு
காதல் கடவுள் இன்பம் பக்தி கவிதை முக்தி

விரிந்து கிடக்கும் பரம்பொருள் காதல்
சிலையில் சிரிக்கும் சக்தி இன்பம்
சிலையில் அவளைக் கண்டால் கவிதை

கண் திறக்கிறேன்
கன்னியர் தம் ஆட்டம் முடித்தனர்
என் கையினில் இப்பொழுது
காதல் மலர்ந்து
இன்பம் கனிந்து
கவிதை தவழ்கிறது

இறைவன் நான்

தவழும் தென்றலடா நான்
தரணி எங்கும் வாசமாகும்

நடக்கும் நதியடா நான்
நிலம் எல்லாம் என்னால் வளம்

காலைக் கதிரடா நான்
கண் விழித்தால் உலகுவிடியும்

சிரிக்கும் நிலவடா நான்
சிந்தையும் குளிர்ந்துவிடும் என்னொளியில்

தெரிக்கும் மழையடா நான்
தொட்ட இடமெல்லாம் தூய்மையாம்

மகிழும் மலரடா நான்
மலர்ந்தால் அணைத்தும் ஒளி

பரந்த விண்ணடா நான்
விரிந்தால் வையம் அடங்கும்

எரியும் நெருப்படா நான்
வீறு கொண்டால் எல்லாம் அழியும்

பாயும் புலியடா நான்
குரல் கொடுத்தால் குலை நடுங்கும்

சீறும் பாம்படா நான்
சினம் கொண்டால் படை நடங்கும்

பெருகும் வெள்ளமடா நான்
செறுக்கடைந்தால் தடையெல்லாம் தூள்

சுழலும் புயலடா நான்
துணிவு கொண்டால் உலகம் அஞ்சும்

நிறையும் இறையடா நான்
விளையாடினால் பிரபஞ்சம்

சக்தி பாட்டு

இன்புற்று இருப்பது வாழ்வு - அதில்
துன்பம் என்பதோர் பொய்யே
அன்புற்று இருப்பது இயல்பு
பண்பு இயல்பின் திறனே

ஆசை என்பதோர் பூசை - பேர்
ஆசை அதனிற் பீடை
ஓசை அனைத்தும் இசையே
பாஷை நமக்குக் கவியே

எண்ணம் என்பது எரியே - அதில்
பின்னம் நேர்வது பழுதே
திண்ணமாவது கருத்தே
சின்னமதற்கு நம் வினையே

காதல் நமக்கின்னுயிரே - வருந்தி
நோதல் நமக்கொரு நோயே
வேதம் என்பது அறிவே
சாதல் அதனாற் பொய்யாம்

சக்தி அவள் நம் துணிவே - பிரிந்து
புத்தி செய்வது பிழையே
சித்தி அவள் தரும் வரமே
சக்தி என்பது மெய்யே

சக்தி வருவாயே

நிலவாடும் இரவினிலே நதியோடும் கரையினிலே
கலவியிலே கலந்தாடி களியினிலே கவிபாடி
பலகாலம் பலபொழுது பாட்டினிலே பசிமறந்திருக்க
சிலநேரம் என்னோடு சிவசக்தி நீ வருவாயே

காதலிலே கருத்திணைந்து கையோடு கை சேர்த்து
நாதமெனும் தேவி நீ நான் எனும் நிலை எய்தி
போதமெல்லாம் போக்கி பொருளெல்லாம் பெற்று
காதலென காதலென கலந்திருக்க காளி நீ வருவாயே

ஆவியிலே தவம் இருத்தி மோகமென்னும் தீ வளர்த்து
தேவிநீ தேகமெல்லாம் யாகம் செய்து உள்ளமெங்கும்
மேவியோர் நினைவின்றி மதியின்றி மனமின்றி
தேவியவள் சக்தியென சக்தியென காதலென நீ வருவாயே

கவிதை கேட்கும் காலைப் பொழுது

காலைப் பொழுது
மீண்டும்,
இன்னுமொரு காலைப் பொழுது
என்று
தள்ள முடியா
காலைப் பொழுது
இது
கவிதை கேட்கும் காலைப் பொழுது

இரவுக் குழந்தை
விழித்து
விடிந்து
கண் திறந்து
தெளிந்து
பகலாய்ப் பிறந்து
கதிராய் விரிந்து
பின்
என் சாளரம் வந்து
விழி தீண்டி
உயிர் தொட்டு
கவிதை கேட்கும் காலைப் பொழுது

குயிலிடம் பாட்டும்
மலரிடம் ஒளியும்
விண்ணிடம் இசையும்
நேற்றைய
நிலவிடம் மணமும்
பெற்று
என்னிடம்
கவிதை கேட்கும் காலைப் பொழுது

தவம் செய்து...
இரவெல்லாம் தவம் செய்து
வரமாய் என்னிடம்
கவிதை கேட்கும் காலைப் பொழுது

இனி
நாமோர் தவம் செய்வோம்.
தொழில் செய்து, உழன்று
இன்பம் சிலவும் துன்பம் சிலவும் கண்டு
வியர்வை ஒரு துளி சிந்தி
தொழில் செய்து
தவம் செய்வொம்.

தவம் செய்தால்,
இரவோர் வரம் தரும்.
கவிதை என்று
ஓர் வரம் தரும்.
அவ்வரந்தனை இரவல் தருவோம்
இரவலாய்
கவிதை கேட்கும் இந்த காலைப் பொழுதிற்கு

தீ உண்டு

தீயொன்று உண்டே
வேனில் மலரின் உள்ளிருந்து சிரிக்கும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
காய்ந்த சருகெடுத்து உயிருடன் உண்ணும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
ஆலயத்திருந்து அமைதியில் அமரும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
அடுப்பினில் துவண்டு உழைப்பினில் உருகும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
காரணமொன்று இன்றி கானகம் கொல்லும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
அன்னமோராயிரம் உயிர்க்கிட்டு அகிலமளிக்கும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
காதலில் கனிந்து கண்ணில் ஒளிரும்
தீயொன்று உண்டே

தீயொன்று உண்டே
கண்ணில் தோன்றி காமத்தில் எரியும்
தீயொன்று உண்டே

முடிவில்,

தீயென்று ஒன்று இங்கு உண்டே.

பொழுது புலர்ந்தது யாம் செய்த தவத்தால்...

இது ஒரு புது விடியல்!